Deel 4: Battlefields of Verdun

Je kon in het deel 3 reeds lezen, we hadden aan het Lac du Der de tijd van ons leven.
Maar, er stond nog een stop op het programma. Verdun. Heidi had er reeds jarenlang de mond van vol. Zij had immers in haar kindertijd de traditie om met haar ouders in een vouwwagen Frankrijk rond te trekken. Verdun moest wel een indruk nagelaten hebben want meermaals haalde ze aan dat wij deze plek ook eens moesten bezoeken.

De eerste keer gebeurde dit eerder toevallig. Vrienden van ons trouwden en vroegen mij om hun huwelijksfoto’s te maken. Ze waren reeds 20 jaar samen en hadden 2 kinderen en besloten alsnog om te trouwen. Als amateurfotograaf en vriend kon ik uiteraard niet neen zeggen. Als bedanking kregen wij enkele maanden later een geschenkbon om een weekend door te brengen in een B&B in de Franse Ardennen. Om het helemaal leuk te maken hadden zij voor zichzelf ook meteen een bon gekocht. Na een superleuk weekend in die B&B (waar de gepensioneerde paarden van de Franse gendarmerie op het terras mee kwamen snoepen) stelden Heidi en ik voor om op de terugweg via Verdun te rijden.

untitled-1.jpg
untitled-9.jpg

Alhoewel het niet meteen tot de interessesfeer van onze vrienden behoorde stemden ze er toch mee in. We hebben toen snel een bezoek gebracht aan het ossuarium. Tijdens de rit er naartoe en op de terugweg naar huis zag ik de velden, bossen en herdenkingsplaatsen. De plek greep me bij de keel en ik begreep meteen waarom Heidi reeds jaren over deze plek sprak. Ik maakte de belofte om hier nog eens terug te komen.

Zo geschiede … 10 jaar later, na ons bezoek aan Lac du Der reden we naar Verdun.
Al van bij de start van onze trip hadden we de GPS ingesteld op:
“Vermijden van autosnelwegen”.
Dit maakte dat we van de éne verwondering in de andere vielen. Iedereen die ooit Frankrijk doorkruist heeft via de traditionele “RN” wegen (vergelijkbaar met onze hoofd- en expreswegen maar belevenis maal 10) weet dat je op de meest onverwachte momenten de meest interessante plaatsen kunt ontdekken. Vooral wanneer je jouw aandacht houdt op die bepaalde (soms minieme) infoborden en wegwijzers. Wat op die wegen vooral leuk is: de heuvels die je moet doen. In vervlogen tijden deden we dit met de auto en durfde ik voor zo’n heuvel wel eens extra gas te geven zodat je bij het omlaag gaan die “achtbaan kriebel” in de buik kreeg. Echter, nu, met een Mobilhome van 3.5 ton hield ik het rustig.

Ik durfde wel eens te vertragen bij het zoveelste gedenkteken langs de weg om dit even te bekijken. Plotseling steekt er ons een wagen voorbij met Belgisch kenteken, gaat voor ons rijden en gaat tot 2 maal toe op de rem staan. Ik begreep vrij snel wat de chauffeur bedoelde. Hij reed kort achter mij en ik zag hem niet in mijn spiegels. Ik ging er dus vanuit dat er niemand achter mij reed. Hij moest echter telkens mee afremmen. Les geleerd! Dode hoek verhaal! Sorry man!

We komen dichter en dichter bij Verdun en zien het landschap veranderen. In eerste instantie aanschouwen we het in volle verwondering tijdens het voorbijrijden. Al snel wordt het gevoel van verwondering vervangen door een vreemd, niet te omschrijven  gevoel. We beseffen immers plots weer dat het landschap gevormd werd door de meest afschuwelijke taferelen uit het verleden. De “slag om Verdun”.

Komende vanuit Duitsland en het overwinnen van het Eifelgebergte en daarbij horend de Elzas en Vogezen was Verdun de laatste hindernis. Indien de Duitsers het verzet rond Verdun konden verslaan hadden ze letterlijk een vlakke en vrije toegangsweg tot Parijs.

Wat ons opviel tijdens het rijden waren de betonnen kilometerpaaltjes naast de kant van de weg. Je ziet ze in heel Frankrijk naast de weg. Normaal gezien zijn deze paaltjes wit en hebben ze een geel ‘kopje’. Nu hadden ze echter allemaal een rood ‘kopje’ met bovenop een kleine helm. Plots ging het spreekwoordelijk licht branden. We waren aan het rijden op de “Voie Sacrée”. Dit is de weg tussen de steden Bar-le-Duc en Verdun. Deze weg was tijdens de oorlog van uitermate groot belang. Het was immers de belangrijkste aanvoerlijn voor het Franse leger. De naam Voie Sacrée is een verwijzing naar ‘via sacra’, de oude benaming van de weg waarlangs offerdieren in de oudheid naar het altaar werden gebracht. Je leest meer over deze weg op Wikipedia (Voie Sacrée – Wikipedia)

Klik op de foto hieronder om ons fotoalbum van Verdun op Flickr te bekijken.

De foto’s van het ossuarium zijn niet van deze trip, maar die van 10 jaar geleden. Het slechte weer dat in aantocht was en de noodzaak om een slaapplaats te vinden met de mobilhome weerhield ons ervan om het ossuarium opnieuw te bezoeken, ook al stonden we op de parking.

Het was inmiddels 16.30u en het begon te schemeren. We besloten om het voor bekeken te houden en een staanplaats voor de nacht te zoeken. Wie is je beste vriend als je iets zoekt? Inderdaad: Google. Dus, even aan google gevraagd om ons staanplaatsen voor mobilhomes te tonen in de buurt van Verdun. Ik kreeg er 5 aangereikt. Omdat we moeilijk konden opmaken of de plekken ook maar iets of wat interessant waren besloten we gewoon naar de eerste plek te rijden en het ter plaatse te beoordelen.

Na 20 minuutjes rijden kwamen we in de gietende regen aan bij de camperplaats. Ik moet zeggen: we waren beiden aangenaam verrast. Het was een parking naast een ringweg aan de rand van het stadscentrum. Naast een tiental plaatsen voor personenwagens waren er ook een tiental plaatsen voor campers. Aan de overzijde van de (drukke) ringweg zagen we tot onze verbazing een tankstation, verschillende winkels die we niet kenden, maar vooral, een E.Leclerc supermarkt. Een grote, zo eentje met een traiteursafdeling. We zagen een leuke vrije plek naast een andere mobilhome en besloten het er op te wagen. Terwijl ik onze mobilhome in het donker aan het manoeuvreren was duwde ik onverwacht op de rem. Heidi riep “Wat?” en ik riep terug: “Daar, het zal toch niet zijn!”. Er stond dwars over enkele autoplaatsen een witte bestelwagen die ik eerst aanschouwd had als een andere mobilhome. Nu, in het licht van de lampen van onze mobilhome zag ik er luid en duidelijk “Pizza à emporter” opstaan. “Neeuuuu”, roept Heidi verrukt. We hadden dan wel wat blikvoer bij om op te warmen, een verse pizza kan er echter altijd in. Maar, aangezien het uur, het feit dat het pikkedonker was, iedereen toch wel honger heeft op dat uur en dat ding nog volledig gesloten was vreesden we het ergste. Geen onverwacht verse pizza. Nadat we ons ding gedaan hadden en de mobilhome afgesloten staken we de parking over. Ik zag de voorkant van de pizzakraam en zei tegen Heidi: “Wedden dat die seffens opengaat”. Weerszijde van zijn luik dat zou moeten openen branden immers 2 sfeerlichten die het effect gaven van een vlammend vuur.

We staken de ringweg over en liepen de E.Leclerc binnen. Na de kassa gepasseerd te hebben met enkele kleine aankopen (lees, snacks en wijn voor de avond) keerden we terug in de gietende regen naar de mobilhome. Reeds van op de parking van de supermarkt slaakte ik een vreugdekreet. Wat bleek, het blikvoer zou ingeblikt blijven en we gingen smullen van verse pizza’s!!
Vers gemaakte pizza’s gebakken in een houtoven. Wat wil een mens nog meer?
Ondanks de regen en wind werd het een superleuke avond en nacht in de mobilhome.

De volgende ochtend vertrokken we, fris uitgeslapen, huiswaarts. Echter, weer met de GPS op: “vermijden van autosnelwegen”. Zo reden we via binnenwegen Verdun uit richting België. Als je jezelf moest afvragen of men de dag van vandaag nog overblijfselen uit WWI ontdekt, dan kan ik u zeggen: “Ja”. Tijdens het rijden zagen we opeens aan de grachtkant van een kleine weg markeringen. Ik reed er achteloos aan voorbij maar het was Heidi opgevallen. Zij had het vast vermoeden dat het om een vondst ging. Na het nodige “Ja, neen, ja, neen” reed ik een 500 meter achteruit. En ja hoor, het was een obus de recent gevonden was op een akker en klaar lag om opgehaald te worden.

Zowaar beste vriendjes en vriendinnetjes, dit was het einde van een korte maar zeer intense eerste ervaring met een mobilhome. Na 10 jaar onder ons tweetjes te kamperen in een tent, 10 jaar met de kinderen in een tent gekampeerd te hebben, de laatste jaren op de meest interessante (en soms ook vreemde) plekjes terecht te komen via AirBNB was het tijd voor iets nieuws. Iets waar we al lang van droomden maar niet wisten of het ons ding zou zijn. En ja hoor! De zoektocht is begonnen om binnen 2 jaar ons eigen huis op wielen te kopen.

Inmiddels is onze tweede trip in aantocht: het openluchtmuseum in Arnhem en de Hoge Veluwe. Limburgers pochen met Bokrijk? Wel, Bokrijk komt nog niet tot aan de enkels van het openluchtmuseum in Arnhem. Je leest er alles over na de paasvakantie! Spannend detail, vandaag nog eens gecheckt bij de kinderen, zij gaan ook mee!! 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Meer
Schrijfsels