Wanneer de sirenes zwijgen

Ieder van ons heeft zo z’n vaste gewoontes in het leven.
Ik heb het dan niet over peuteren in je neus of scheten laten maar je globale manier van leven, je doen en laten.

Door onze professionele bezigheden komen het Happy vrouwtje en ikzelf dagelijks bij mensen over de vloer. Bij sommigen van hun komen we reeds jarenlang, bij anderen nog maar recent.
Kinderen, tieners, (jong)volwassenen, (hoog)bejaarden, … .
Ongeacht de leeftijd, iedereen heeft vaste patronen waar hij of zij vaak onbewust nooit van afwijkt.
Van deze mevrouw weet ik achter welk raam ze altijd zit te wachten, van die mijnheer weet ik wat hij reeds 50 jaar ’s ochtends bij z’n boterham eet, van een andere mevrouw weet ik blindelings in welke volgorde de 5 lagen kleding moet zitten, winter en zomer, en van die andere mijnheer weet ik dat hij wel eens weg kan zijn en vergeet te bellen.

En daar sta je dan voor een gesloten deur op de 4de verdieping van het appartement.
Je hoort de tv wel, maar op je geklop komt geen antwoord. Dan maar even bellen in de hoop dat hij zijn GSM beantwoordt. Die hoor je echter ook binnen overgaan, maar er wordt niet opgenomen.
Een gesloten deur, de tv die aanstaat en de GSM die binnen overgaat.
Allemaal geen enkel probleem. Dat is in het verleden nog wel eens gebeurd.
Maar, ergens is er toch een verontrustend signaal. En dat is mijnheer z’n hondje.

Ik weet uit ervaring dat mijnheer wel eens durft de deur uit te gaan en de vergeetachtigheid hem parten speelt. Dan verwittigd hij niet en laat tv, radio, sleutels, … voor wat het is.
Wat hij echter nog nooit vergeten is: het hondje meenemen.
En dan stel je jezelf de nodige vragen en ga je nog wat luider op die deur staan beuken.

In de afgelopen 17 jaar heb ik 3 keer in dergelijke situatie gestaan. Aarzel om te bellen of niet. Want je weet dat deze mensen met een klein pensioen een nodeloze dure grap best kunnen vermijden. Toch heb ik 3 keer gebeld. Twee keer heb ik moeten wachten tot de politie dezelfde vaststellingen deed en een slotenmaker vorderde en meteen ook de ziekenwagen alarmeerde. De eerste keer was vals alarm. De tweede keer kwam alle hulp te laat en een derde keer heb ik niet gewacht omdat de situatie zo overduidelijk was en ik met bruut geweld zelf binnendrong en een reanimatie starte, echter zonder resultaat.

En daar stond ik dus weer.
Twijfelen. Op zich niets alarmerend want hij was wel vaker weggeweest. Maar dat hondje dat zo te keer bleef gaan zat me dwars. En dus neem ik opnieuw mijn GSM en bel het nummer “112”.
In tegenstelling tot de vorige keren vond de dispatcher mijn verhaal alarmerend genoeg om geen slotenmaker te vorderen maar meteen de hele hulpverleningsketen te alarmeren. Politie, ziekenwagen, brandweer met elevator (4de verdieping zonder lift, weet je wel).
“Ok, dank u mijnheer, ik blijf ter plaatse en ontsteek mijn 4 richtingaanwijzers!”.

Ik loop naar mijn wagen om mijn 4 ‘pinkers’ aan te zetten en besluit dan maar even af te wachten en een sigaretje (zwijg, i know!) op te steken. Boven kan ik momenteel toch niets doen.
Na een paar flinke inhalen en gespannen luisteren of ik de eerste sirenes reeds hoor draai ik mij om en verslik ik mij stante pede in mijn sigaret. Wie staat daar immers voor mij, met zijn pet op half zeven en handen in de zakken? Inderdaad, mijn vermiste mijnheer.

Terwijl hij op z’n dooie gemak een babbeltje begint te slaan neem ik meteen mijn GSM om opnieuw het nummer 112 in te toetsen.
” ’t Is inorde mijnheer, ik heb hem gevonden!”.
In de verte hoor ik de sirenes weer zwijgen.

2014-09-18T14:32:52+00:00

4 Comments

  1. Menck 19 september 2014 at 11:50 - Reply

    Wel wat gênant voor je, maar gelukkig met een goede afloop.

  2. Elisa 19 september 2014 at 13:34 - Reply

    Fijn dat het zo is afgelopen, maar best gênant.

  3. Johan 19 september 2014 at 15:15 - Reply

    @Menck, @Elisa, het gênant gehalte viel al bij al nog mee.
    Ik heb vroeger zelf ook “den 100” gereden, reken maar dat er veel gênantere dingen zijn 🙂
    Vooral blij dat het eigenlijk allemaal nodeloos was. Alhoewel, Bérke heeft toch wel een ferm saus van mij meegekregen. ’t Mooiste van dit alles: hij gelooft eigenlijk nog steeds niet dat ik gebeld had en hem dit allemaal wijsmaak 🙂

  4. Billy 21 september 2014 at 22:25 - Reply

    ik heb zelf onlangs ook iets dergelijks meegemaakt.
    ’s Avonds vertrek ik naar m’n werk, en merk dat de deur van de garage bij de buurman open staat.
    Toen ik ’s morgens opnieuw thuiskwam, stond die deur nog steeds open, wat toch wel vreemd was op dat uur (5u20)
    Nadat ik geslapen had, stelde ik in de namiddag vast dat die deur nog steeds open stond. Ik dacht bij mezelf dat dit niet pluis was, en belde eens aan bij de buur. Geen reactie.
    Toen heb ik de politie opgebeld, en mijn verhaal gedaan.
    Ik had nog maar amper gebeld toen één van de kinderen van de (gescheiden) buur thuiskwam. Blijkbaar waren zij écht vergeten om de deur te sluiten. Maar de politie, die kort daarna kwam kijken, stelden mij gerust. Dat ik er goed aan gedaan had om te bellen

Leave A Comment