Spoiler alert: KNT !!

Vandaag stonden we er weer.
Zorgen dat we om 13u piekobello uitgedost zijn. Afgelopen nacht nog even de volgorde nagaan. Kleed? Check! Rok? Check! Mantel? Check! Handschoenen? Check! Ring? Check! Pruiken? Check! Mijter? Check! Staf? Check! Even bang afwachten, maar uiteindelijk: Slecht Weer Vandaag? Check! En dat hij er goesting in had mocht geweten zijn! Het was een blij weerzien na een jaar.

Vandaag had ik een jubileum te vieren. Reeds 20 jaar, onafgebroken, mag ik talrijke kinderen in het dorp blij maken door een kort bezoekje en het afgeven van wat lekkers en een kleinigheid aan speelgoed.
Een traditie die de lokale gilde jaren geleden heeft ingezet. In een onbewaakt moment, aan de één of andere toog, vroegen enkele bestuursleden of ik me geroepen voelde om “Sinterklaas” te spelen. Dat was 20 jaar geleden.

Een perfect moment om een kleine reflectie te maken over de afgelopen 20 jaar.
De eerste jaren, toen we starten, gingen we steevast ’s avonds onze ronde doen.
Een stuk of vijf wagens met de bestuursleden en 1 minibusje voor de Sint en zijn Pieten.
Van huis naar huis. Overal waar we kwamen stond de troon voor de Sint klaar.
Reeds van op straat hoorde je de “LP’s” met Sinterklaas muziek.
20 jaar geleden mocht je de kleine kerels waar je kwam stevig aanpakken. Het kattenkwaad dat ze zelf uithaalden was je nog maar zelf afgeleerd. De meeste van die kinderen zag ik ’s anderendaags als leider (met een zware kater) terug op de jeugdbeweging.

Want dat was het in die tijd. Met een flinke bende op stap gaan, huis aan huis, waarbij enkelen verkleed waren als die goede Sint en zijn Pieten. De kinderen in die tijd keken er niet van op wanneer de Sint rook naar bier en sigaretten. Steevast werd er je een Cristal in je handen geduwd. Hoe je dat flesje zou leegmaken met die baard en mijter was van geen belang. Of eigenlijk wel. Het zorgde voor het nodige vertier. Op die enkele plaatsen waar je in aanwezigheid van de kinderen niets kreeg stonden er bij het buitenkomen op de vensterbank wel de nodige “Wittekes (voor de niet Limburgers: pure graanjenever)” klaar.

Op gegeven ogenblik had onze rondgang zo een succes dat we met 2 “Sinten” moesten rondgaan.
Wanneer we uiteindelijk elkaar kruisten aan de kerk en toevallig samen in dezelfde café belanden bleek dat het zo niet verder kon.

Het jaar erop zat de Sint op z’n troon in de lokale parochiezaal.
Maar, dat bleek een dooddoener te zijn, zowel voor onszelf als voor de kinderen.
Het aantal inschrijvingen ging jaar na jaar omlaag. Tot we op een moment komen dat het opnieuw doenbaar was om op een namiddag opnieuw huis aan huis te gaan en alles op een vrij rustig tempo af te werken.
We besloten om een nieuw element te introduceren.
Sinterklaas die samen met zijn Pieten én Slecht Weer Vandaag de kinderen weer aan huis een bezoekje brengt.

Dit laatste concept doen we nu reeds een tiental jaren.
Flyers gaan de deur uit, mensen schrijven in, wij gaan aan huis.
Het gevoel en de vreugde waarmee we begonnen zijn is echter reeds lang weg.
Wanneer we vandaag de eindsom maken dan blijkt het op heel veel plaatsen puur te gaan om het “krijgen”. Alles lijkt vanzelfsprekend. Ouders zijn niet beschaamd om van hun voeten te maken omdat ze te lang hebben moeten wachten want in die of die winkel moeten ze binnen een uurtje ook nog naar Sinterklaas gaan. Ik ben dan niet te bescheten om hun van een deftig antwoord te dienen.

Als ik de slotsom maak: de leute is er reeds enkele jaren vanaf.
Zelfs bij de kinderen was het op een gegeven moment niet meer leuk. Je wist aan de namen en leeftijden die werden doorgegeven dat ze reeds wisten waar de klepel hing. Maar het ging puur om dat ‘krijgen’. Een kerel van 10 jaar die een weddenschap heeft met zijn vriendje om je baard omlaag te trekken terwijl zus van 5 erbij zit. Er zijn leukere dingen in het leven.
Daarom werd de leeftijdsgrens ook omlaag getrokken. Nu weten we wel dat de kinderen er 100% in meegaan en naar uitkijken.

Maar toch, de evolutie in 20 jaar zorgt voor een wrang gevoel.
Begin ik aan een nieuw decennium? Ik weet het nog niet. Ik heb nog een jaar om er over na te denken. Als ik vandaag echter voel dat de zenuwen er nog steeds zijn om het goed te doen voor die kleine aapjes van 3, 4, 5, ja zelfs 6, 7 en 8 jaar. Dat ze bij aankomst hun wegstoppen achter gordijnen, deuren en mama’s en dat ik ze uiteindelijk toch op mijn schoot weet te krijgen voor die éne foto.
Is het niet gewoon voor dat laatste dat je het doet?
Ik denk dat ik nu al weet waar ik volgend jaar rond deze tijd zit 🙂
Op naar de volgende 20 jaar!!

 

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

6 Comments

  • Reply muggenbeet 02/12/2013 at 08:31

    Dat verdient een applaus: 20 jaar is een heel lange periode.

  • Reply Fruitberg 02/12/2013 at 10:57

    Straft dat ge dat dan blijft doen, alhoewel ik vermoed dat de reactie van de mensen die wél dankbaar zijn nhet toch nog echt de moeite waard maken.

  • Reply bentenge 03/12/2013 at 07:33

    Respect. Dat denk ik er van.
    En in naam van onze dochter die tot haar zeven jaar genoot van een bezoekje aan de Sint en daardoor heel fijne herinneringen aan de heilige man uit Spanje heeft en zal houden… doorgaan.
    Misschien kan selectief zijn helpen 😉

  • Reply wim 03/12/2013 at 12:30

    ’t Is voor de reactie’s van de allerkleinste dat je het blijft doen.
    Vroeger was dat bij ons ook, hoor. Op een bepaalde leeftijd weet je dat hij niet bestaat en dat die baard vals is. En wie durft er aan trekken…? Maar uiteindelijk deed je dat toch niet vanwege de angst voor die zwarte piet 🙂

  • Reply Menck 08/12/2013 at 21:58

    Ach, GIJ zijt de sint! Ik heb u weer niet gezien dit jaar, vriend. Mijn schoentje – een stevige bottine in maat 45 – stond nochtans klaar. Met een witteke ernaast!

  • Reply Johan 10/03/2015 at 20:09

    Bedankt allemaal voor de reacties.
    De twijfel werd afgelopen jaar wel heel erg. Het feit dat de zaak hier inmiddels zo sterk gegroeid is dat het echt wel een mirakel vroeg om me vrij te maken die bewuste dag deed me besluiten om er dit jaar de brui aan te geven. Het is een mooie afsluiter geweest in 2013. Kop op kop 20 jaar een traditie volgehouden. Jaar na jaar nuchterder 🙂
    Maar wees gerust, de hulpsinten zijn zo goed getraind dat ieder kindje de komende jaren zeker is van een bezoek van de Sint 🙂

  • Leave a Reply