Plateau fruits de mer du nord

Bijna iedere vrijdag, zo rond een uur of half elf, passeer ik op de hoek van het Kolonel Dusartplein in Hasselt.
Ik loop vlug binnen bij één van onze dames, en ze pardonneert mij. Ik ben vlugger buiten dan op andere dagen.
Ik betrap haar er regelmatig op dat ze, wanneer ik haar blok verlaat, mij vanaf haar balkon op het derde gadeslaat, enigszins watertandend. Ik heb haar al een paar keer beloofd dat ik mijn toertje in omgekeerde richting zal doen en haar zal trakteren op mijn klein “guilty pleasure”.

Dinsdag en vrijdag, dan is er de wekelijkse markt op dat “Dusaar plein”. En op de hoek van dat plein staat mijn bijna wekelijkse afspraak. Een curryworst, ketchup, veel ajuin, en augurken. Veel augurken. Ondertussen kennen we elkaar een beetje, de worstenmadam en ikke. Regelmatig hebben we diepgaande gesprekken. Als zelfstandigen onder elkaar hebben we wel het één en ander om over te praten. Niet de afgelopen twee weken. Ik kon slechts haar lege plek aanstaren, lichtjes overgoten met wat jaloezie. De worstenmadam was immers op vakantie. Naar Bulgarije, twee volle weken. De worsten konden haar even gestolen worden.

Vorige vrijdag was ze terug. De geur kwam me reeds van ver tegemoet. Toen ik de hoek omkwam zag ik dat ze zelfs wat stoeltjes rond haar kraam had gezet.
In een oogwenk was ik binnen en buiten bij mijn madam van het derde. Met mijn wekelijks klein genot zat ik aan de zijkant van haar kraam en staken we van wal.
Terwijl zij met een kwinkslag haar klanten bediende van curry-, braad- en andere worsten informeerde ik vanuit een welgemeende interesse naar haar vakantie.
Twee weken in een land dat me zelf wel aanspreekt om eens te ontdekken moest wel de nodige spannende verhalen opleveren.
In vol enthousiasme vertelde ze mij hoe zij twee weken in hun hotel doorbrachten. Ik kreeg een perfecte omschrijving van het zwembad en bijhorende ligzetels, vernam dat ze geen honger hadden geleden en dat haar kledingmaat nog steeds hetzelfde was. Terloops ontviel haar een uitstap naar …, dat wist ze niet meer ? Maar het hotel, in 3D kreeg ik alles te horen. Ik deed nog een vergeefse poging om meer te weten te komen van omgeving maar was meteen ook intens blij dat mijn guilty pleasure achter de kiezen zat en ik er vandoor kon gaan.

Ik ga niet uitweiden. Ik hou het bij het feit dat ik dit niet snap. Ik kan het respecteren, maar begrijpen. Neen, lukt gewoon niet.
Ieder jaar opnieuw, aan de schoolpoort, op dat vermaledijde smoelenboek, … op zoveel plaatsen moet je -of je nu wil of niet- vakantieverhalen beluisteren en foto’s aanschouwen. Van het zwembad aan het hotel of een georchestreerde uitstap waar men vrolijk zit te wezen op de rug van een kameel in het midden van een woestijn.

’t Is gewoon niet ons ding.
Hier sé!

In your face :)

“Wat is dan wel ons ding” hoor ik je vragen?

De gepensioneerde versie van Mary Poppins tegen het lijf lopen (jammer dat ik dit niet gefilmd heb!).

Mary Poppins

Of we nemen een boot naar het dichtstbijzijnde eiland, huren een fiets, en rijden de longen uit ons lijf.

Fietsen

Moe en afgepeigerd als we zijn willen we ASAP terugkeren en ons op ons privé strandje afkappen, is het toch wel wachten op hoog water vooraleer onze boot ons kan terugbrengen.

Wachten op hoog water

Tijdens het wachten besluiten we de laatste restjes van de dagelijkse survival kit te nuttigen. Een dessertje hoort er natuurlijk bij.

Pick-nick :)

Als we uiteindelijk toch terug in onze tijdelijke “home town” geraken zijn we zo blij als een gek dat we op het eiland onze buikjes met overschotjes gevuld hebben. Geen tijd te verliezen. Het is bewolkt maar zwoel. We zakken nog even af naar ons privé strandje, 300 meter van onze vakantiewoning. Wat een luxe! Zelfs een plons in de zee is nog mogelijk.

Skinny diping!

De volgende dagen bezoeken we ruïnes, een pleisterplaats van de nazi’s met hun duikboten, en rijden we 250km enkel om de nichten en neven van het stonehengevolg te bezoeken.

Abbaye du ... ?

Basis duikboten nazi's

Carnac

Dit is een klein verslagje van hoe wij een weekje (jaaaa! ocharme 1 klein weekje, zoals in 7 miezerige dagen) vakantie doorbrengen.
Wat we echter zeker niet konden laten liggen, was een grandioze “Plateau fruits de mer”. Alles erop en eraan. Het was 20 jaar geleden, het was lang wachten. Heel het terras, de voorbijgangers op straat, … ze hadden ons allemaal gezien. De wijn en het water erbij … kortom, de bazin was plots onze beste vriend 😉
En dat is dan onze definitie van een “Guilty pleasure”!!!

Plateau fruits de mer du nord

Uiteraard hebben we op die week in Bretagne nog veel meer gedaan. Heb je toch tot hier gelezen en ben je zo’n curieuzeneuzemosterdpot??
Wel, begeef ja dan als de wiedeweerga naar onze Flickr pagina. Daar kan je (bijna) alle vakantiefoto’s aanschouwen. Laat zeker een reactie na!
Deal??

Deal??!!

2017-10-12T21:29:14+00:00

3 Comments

  1. Menck 14 oktober 2017 at 16:00 - Reply

    Reizen is niet aan mijn madam en mij besteed. Mijn laatste reis ondernam ik ruim 25 jaar geleden. Wie het huisduifgevoel niet kent, zal me waarschijnlijk niet begrijpen.

    • Johan 15 oktober 2017 at 16:55 - Reply

      Bosduif, houtduif, … maar een huisduif? Een huismus ken ik wel 🙂
      Bovenstaande geheel terzijde. Ik ken je gevoel, denk ik. Ik merk dat ik telkens weer mezelf meer en meer moet verplichten. Eens we vertrekken geniet ik er van, maar ik kom verdomd graag weer naar huis.

  2. francky 15 oktober 2017 at 18:39 - Reply

    Door omstandigheden zijn wij hier al enkele jaren niet meer “op reis” geweest. Vreemd genoeg mis ik het niet. Vakantie toen de kinderen nog klein waren was een centerparcs of iets van dien aard een weekje vertoeven.
    Ieder zijn meug zeg ik steeds. Je kan me niet jaloers maken met vakantieverhalen in een of ander tropische omgeving.

Leave A Comment