Volharding (7/365)

Begin januari, en madam is broeds.
Bij het schoonmaken van de kippenstal en legnesten zet ik mevrouw onder lichte dwang buiten, alwaar ze mij gedurende een half uur trakteert op een kakelconcert van jewelste.
Ze is er geheel niet tevreden mee. Wanneer ze ook maar eventjes de kans ziet, zit ze gestadig opnieuw in haar legnest. Zonder hooi, zonder eieren, maar met heel veel moederkloek gevoel.
Deze Brahma kan er wat van. Gedurende het voorbije jaar is ze verschillende keren broeds geweest. En we hebben wel iedere truc uit de trukendoos geprobeerd. Afzonderen in een hondenbench, 2 dagen onder een appelkist, tot het grote schrikeffect toe: met haar poep enkele keren in koud water. Vandaag kreeg ik echter de ultieme truc van een bejaarde mevrouw die tijdens haar carrière jaarlijks ongeveer 300 kippen aan de man wist te brengen.
“Trek enkele pluimen van haar gat zodat ze een bloot gat heeft, en trek haar kont dan meer eens enkele keren door de brandnetels”. Volgens haar een gegarandeerde methode om ze van het broeden af te krijgen.
Alhoewel ik in een lachbui losbarstte vind ik de methode toch enigszins barbaars. En er zijn momenteel geen netels met een hoog “brand” gehalte.
Dus, madam Brahma blijft rustig verder broeden, op niets.

Moegestreden, rust zacht (6/365)

Als de trom is stilgevallen
wie slaat dan nog de maat?
De melodie klinkt echter door
zoals in ons hart geschreven staat.

Fotomuur (5/365)

Zoveel mooie foto’s die je een leuk, bijzonder plaatsje wil geven. En toen ontsprong ons het idee, waarom van die lege muur geen leuke fotomuur maken? Een vleugje foto een wolkje kader en hopsakee de fotomuur is een feit.

Red Shoe Diaries (4/365)

Ouder worden staat bij mij gelijk aan meer durven.
Een verwennertje: knalrode schoenen. Grrr …. 🙂

Het nuttige aan het aangename paren (3/365)

Hoogtijd om nog eens met de collega’s samen te zitten.
Wat kunnen we dan beter doen dan met heel het hebben en houden naar een binnenspeeltuin waar de papa’s de kinderen amuseren en de mama’s … tja … veel te vlug afgeleid zijn 🙂

 

Dank u, brave schoonmoeder! (2/365)

 

Vandaag om half 7 ’s ochtends aangekomen bij de eerste patiënt en tijdens de volledige ronde angstvallig denken aan die immense berg afwas die nog staat te wachten tot wanneer je weer thuiskomt. Thuiskomen en moeten vaststellen dat de schoonmoeder, die op de kinderen kwam letten, die hele berg afwas rustig tot een goed einde heeft gebracht. Wie zei wat van schoonmoeders?

1/365

Een paar jaar terug was het een echte hype.
Maar zoals we zijn doen wij nooit mee met hypes. Wel er voor of erna.
En zo starten wij nu met ons 365×2 project.

Het viel mij op dat het aantal foto’s dat de laatste tijd tenhuize van wordt vastgelegd gestadig omlaag ging. Dit terwijl de intenties net omgekeerd waren. Meer foto’s maken, meer experimenteren en vooral, meer nadenken. Over die foto’s en over dat wat we iedere dag doen.
Vandaar het idee om toch eens werk te maken van een 365 dagen project. Minstens 1 foto per dag. 1 foto die typerend is voor die dag.
Ik deed het idee uit de doeken aan het Happy vrouwtje en ze was meteen zo enthousiast dat ze wou meedoen. Vanaf nu dus iedere dag minstens één foto met een kleine omschrijving. Van mij of van Heidi, of van ons allebei.

Bij deze mijn eerste.
1 januari 2015 rond 4 uur ’s ochtends. De laatste van de gasten is naar huis. De muziek staat af. De spots zijn uit. Kratjes wijn zijn leeg. We worden hier gewoon te oud voor 🙂

 

Een smakelijk rustpunt

Na een relatief rustige periode op professioneel gebied tijdens de zomer is het nu alweer een tijdje alle hens aan dek. De auto’s staan niet stil, GSM’s krijgen nauwelijks de kans om op te laden. De tuin, die wordt gaandeweg overgenomen door beestjes, groot en klein.

Maar afgelopen zondag was het even een rustpunt.
Een prachtig weertje, ’s ochtends even de baan op maar de rest van de dag vrij en de kinderen naar de chiro. Een zalig moment om even te genieten van de rust en de stilte … en een zalige geur … !

Het roken kan beginnen

 

Want we hadden onze voorbereidingen getroffen.
Forel, zalm, briketten, houtsnippers, wijntje, zonnetje, … . Wat moet een mens nog meer hebben.
We hadden het al vaak gezegd maar nu begonnen we er ook aan. Zelf zalm en forel roken op de barbecue.

Voorbereiding zalm

De zalm wordt minutieus voorbereid door Het Happy Vrouwtje.
Een goede laag mosterd, bestrooid met bruine suiker en afgewerkt met een mix van tal van kruiden.

Forel ligt te roken

De forel kreeg langs de binnenzijde een laagje kruiden mee en werd opgevuld met tijm, rozemarijn, … .

Roken

Uiteindelijk mocht de zalm mee boven het vuur en werd een nieuwe lading houtsnippers toegevoegd.

roken-6

De temperatuur wordt goed in de gaten gehouden. Immers van levensbelang bij het roken: een lage temperatuur zodat de vis minstens drie uurtjes boven het vuur en in de rook kan liggen. We hebben bijna continu een temperatuur van ong. 125°C kunnen houden.

Aangezien we maar 1 barbecue hebben ging de vis, eens deze klaar was, de oven in om warm te houden en kregen de aardappeltjes en groentjes ook een plek op het vuur.

roken-7Moet ik zeggen dat het een zalige namiddag was.
De buren zullen bijwijlen wel gedacht hebben dat ons kot aan het afbranden was maar de zalige geur die we verspreiden bracht wel duidelijkheid.
Van de schranspartij die volgde zijn er geen foto’s beschikbaar, om begrijpbare redenen. Burps!

Blijkbaar gaat er een hele nieuwe wereld open.
Koud roken, warm roken, de houtsoort, de wijze waarop je het hout toevoegt, … .
Kortom, het experimenteren begint pas. Wordt vervolgd!

 

 

Le Grand Canyon du Ninglinspo :)

Je kent het wellicht.
Jarenlang heb je een ‘hobby’. Maar door de jaren heen verwaterd die hobby.
Telkens weer zeg je: nu gaan we er weer voor.
Maar, tussen het zware werk, de tuin, de kinderen, de school … en andere dingen door kom je er gewoon niet toe. Of toch niet zoals je zou willen.

Onze hobby was wandelen. Voor de kinderen er waren vonden we niets leuker dan met de auto te vetrekken, gepakt en gezakt. En vervolgens met de rugzak dagtochten maken.
Maar dan komt de bouw van dat huis waar je liefst zoveel mogelijk (lees: alles) zelf wil doen maar dat na tien jaar te klein blijkt te zijnen waar je nog steeds aan het knutselen bent. Dan komen er kinderen. Dan komt er die eigen praktijk. Dan komt er dien tuin van 18 are waar je ieder jaar opnieuw denkt: nu ga ik het zo doen en dan ben ik er. Gaandeweg komt er een hond, een paar poezen, 11 kippen, een hoop konijnen, gaan je kinderen op die spaarzame vrije momenten naar het buitenschools onderwijs om te doen wat ze graag doen, … .En voor je het goed en wel beseft ben je een flinke hoop jaren verder, kijk je eens goed in de spiegel, en heb je dat niet meer gedaan wat je graag doet.

Bij ons gaat het in casu over “wandelen”. Niet rond de kerktoren. Niet bij de éne of andere wandelclub om zoveel mogelijk stempels te verzamelen. Maar vooral, wandelen om dingen te zien, te ontdekken. In de verte maar ook in de berm naast ons pad.

Ik vermoed dat vooral onze laatste vakantie de doorslag heeft gegeven.
En daarom hebben we besloten er weer tegenaan te gaan. Onze jongste van TheHappyFive die nu 6 jaar is blijkt het vlotjes aan te kunnen, dus wat houdt ons nog tegen.
En zo trokken we vandaag richting het Luikse. Om de parel van de Belgische wandelingen onder onze zolen te krijgen.

“De Ninglinspo”. Iedereen die zich een beetje wandelaar noemt is er wel eens geweest.
Indien niet, dan is het u vergeven en kijken we uit naar het verslag van jouw wandeling!

Je kan onze route terugvinden op Wikilock (ter plaatse: De blauwe, 21). Ongeveer 10 kilometer en je krijgt alle mooie plekjes te zien die je moet zien.

Wil je even meegenieten (?) van de foto’s die we ter plaatse maakten?
Ik nodig jullie graag even hier uit!

Ninglinspo

Ninglinspo