Gevonden voorwerpen

Terwijl ik naar mijn GSM zocht hoorde ik al de bekende piep. Een nieuw berichtje op de voicemail.
Iemand wou dus echt wel z’n ding kwijt.
Zodra ik dat ding gevonden had zag ik dat het mijn moeder.
Wellicht weer gewoon om te zeggen dat zij het was.
Wanneer ik haar berichtje beluister bekruipt me een naar gevoel:
“Johan, als je dit hoort bel me dan eens dringend terug!!”
Aan de trilling in haar stem hoorde ik dat het echt wel dringend was.
Het verleden in gedachte weet ik dat dit nog maar éénmaal gebeurd is dat ze zo’n berichtje naliet. Toen mijn vader van de ladder viel tijdens het scheren van zijn haag en toch wel stevige verwondingen had opgelopen.

Ik bel dus meteen terug en krijg onmiddellijk mijn moeder aan de lijn.
“Johan, help … er staan hier geiten voor mijn deur!!!”
Ik verslik mij aardig. “Eu, ma, wat staat er voor uw deur?”.
“Geiten Johan, hier staan 2 grote geiten voor mijn deur!”

Ik vrees dat ik toch in een nieuwe fase beland ben. De fase waarin je ouders dingen beginnen te zien die er niet zijn.
Omdat zij er rotsvast van overtuigd is dat er geiten voor haar deur staan stel ik haar gerust terwijl ik mijn jas neem om richting mijn moeder te vertrekken.

Wanneer ik bij mijn ouders de oprit wil gebruiken zie ik mijn vader staan, met schop en borstel.
Blijkbaar hebben die geiten al even op de oprit gestaan. En inderdaad, wanneer ik in de tuin van mijn ouders ga kijken staan daar 2 prachtexemplaren mij aan te staren. Rustig kauwend op de prei die nog in mijn vader zijn tuin stond. Met de nadruk op “stond”.
Ik wist niet dat geiten zo wild zijn van verse prei 😉

Het werd al vlug duidelijk dat er een zoektocht zou gestart worden naar de rechtmatige eigenaar van deze beestjes.
Maar het was al even duidelijk dat die beesten niet in de tuin van mijn ouders konden blijven vanwege de collateral damage die ze zouden aanrichten.
Het gevolg: redelijk wat dorpsgenoten zien mij door het dorp rijden met 2 geiten in mijn koffer die uit het raam turen. Hilariteit alom.

Ik besluit om die beestjes voorlopig een onderkomen te bieden in onze kippenweide.
De geiten waren hier tevreden mee. De kippen en de haan wat minder. Onze Henry, een volwassen Brahma haan rent als eerste zijn stal in en zit daar het komende uur te kakelen als een kip.
Als verdediger van onze kippentoom is hij meteen heel wat gezakt in mijn achting. De kippen zelf, die ontdekten meteen nieuwe hoeken in hun weide waar ze zich kunnen verstoppen.
De volgende dag duurde het tot ’s middags alvorens die beesten hun stal durfden uitkomen.

In ieder geval, een rondrit door het dorp en bij iedereen aanbellen van wie ik weet dat hij of zij geiten heeft.
Zonder resultaten, daar zijn alle exemplaren aanwezig. Of iemand weet van waar die geiten kunnen komen? Niet dus.
En daar zit ik dan met die geiten. Uiteraard is iedereen er voor te vinden om die beestjes hier definitief een onderkomen te geven.
Maar praktisch lijkt dat niet meteen zo eenvoudig te zijn. De weide groter maken, een 2de stal die momenteel dienst doet als berghok vrijmaken en omtoveren tot geitenstal, … .

Plots moet ik denken aan onze tandarts hier in het dorp. Die heeft zowaar zijn eigen ranch met ezels, kippen, pauwen, … .
Een telefoontje later rij ik opnieuw door het dorp met 2 geiten in mijn koffer. Onvoorstelbaar hoe vlug iemand aan een bijnaam komt!
Maar … de geiten hebben een nieuwe thuis, en Henry is weer heer en meester van zijn kippen.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply francky 31/01/2015 at 13:14

    Als ik het goed begrijp is de eigenaar van die geiten nog steeds onbekend. Zulke dieren verlies je toch niet zomaar ? In ieder geval die beesten hebben weer een thuis.
    Nu vraag ik me af welke bijnaam die dorpsbewoners je gegeven hebben. Dat kan afhangen van het dialect waar je woont.
    Hopelijk is de schade bij je ouders niet zo groot want wie zal dat betalen ?
    Niemand vrees ik.

  • Reply Menck 31/01/2015 at 17:36

    Eind goed, al goed. Als die beestjes maar gelukkig zijn/worden.
    Goed gedaan, geitenboer! 😉

  • Leave a Reply