Monokini en de generatiekloof

Het Happy Vrouwtje sprak vroeger veelvuldig de wens uit: “Als ik ooit kinderen heb, dan wil ik een jonge, moderne moeder zijn”. Geen conflicten, meegaan in de modegrillen en kuren van ‘de jeugd’, een vriendin zijn met een vleugje moedergehalte.

Inmiddels zijn we 20 jaar verder. 2 dochters, eentje van 16 en eentje van 18 en een zoon van 13.
Regelmatig horen we de kinderen denken: “mama, zaag zo niet”. Het vriendinnen gehalte heeft altijd heel hoog gezeten. Vooral de oudste dochter heeft lang haar relatie met haar mama omschreven als zijnde: besties, BFF’s, … .
Sinds 3 jaar heeft die oudste dochter een vaste vriend. Een rustige jongen. Drinkt niet, gaat niet op stap, kortom, de geschikte jongen om de dochter een beetje in toom te houden. Want deze wil ten volle genieten van het leven en overal van proeven.

Die andere dochter is een compleet ander persoon. Als kleuter al leefde zij graag in haar eigen wereldje. Ze is graag op haar eentje bezig en krijgt soms de meest gekke ideeën. Waar de oudste dochter graag kiest voor rustige activiteiten en op tijd en stond haar koffie in alle mogelijke varianten op een terrasje, droomt de andere dochter van meest wilde dingen. Bunjee jumpen, vliegen, parachutespringen, … . Waar ze zichzelf helemaal kan in verliezen zijn haar paarden. Zelf heeft ze (nog) geen paard, maar ze is zeer actief als vrijwilligster op een zorgboerderij waar ze zelf ook rijlessen krijgt.

Beide dochters werken ook heel sterk aan hun eigen persoonlijkheid en stijl. De oudste dochter gaat steevast voor zwart/wit op gebied van kledij, make-up en haarkleur, de andere dochter gaat meer en meer richting retro. Brede pijpen aan de broek, jassen met het model van een blazer en ze begint heel voorzichtig te experimenteren met make-up. Ze is zeer milieubewust en probeert regelmatig vegetarisch te eten.

Regelmatig zijn er nu toch de nodige conflicten. Wanneer ze weer eens thuiskomen met nieuwe kledij of gadgets en mama en ikzelf het maar niets vinden. Ze komen vragen om onze mening maar wanneer die niet strookt met hun mening, tja … dan ga ik samen met de hond even naar de kippen. Nu, uiteindelijk weten we hun af en toe toch te overtuigen van een vergissing en uitzonderlijk gaan ze dan eens akkoord. Maar, de generatieconflicten komen aan bod.

Ochja, en die zoon van 13 zal je vragen? Die is tevreden als hij gerust gelaten wordt en kan gamen en skaten. Hij werkt ook sterk aan zijn stijl. Lang haar en de ‘skater stijl’ 😉
Momenteel nog weinig problemen met hem.

Afgelopen weekend waren het Happy Vrouwtje en ikzelf echter danig verschrokken van een reactie van beide dochters.
Na 2 jaar hadden we het eindelijk nog eens geregeld gekregen: 5 daagjes vrij van de zaak en de collega’s die het fort recht hielden. Uiteindelijk vonden we in Koksijde een appartementje vrij voor deze periode. Dus, vlug vastgelegd en vrijdag vertrokken we richting “het zeetje”. Alhoewel we echt geen strandmensen zijn besloten we om zaterdagnamiddag ons op het strand te begeven. De meiden in bikini, de zoon en dochter haar vriend in zwemshort. Al een geluk dat het strand vrij groot was en niet druk. We lagen dus niet als haringen in een ton en hadden ruime keuze om een vrij plekje te vinden. Ik had zelf niet de behoefte om het water in te gaan dus ik trok gewoon mijn t-shirt uit en zat in mijn short op het strand. Het Happy Vrouwtje, die al 20 jaar geen bikini of badpak meer gedragen heeft zat toch wat ongemakkelijk warm in haar t-shirt.
De kinderen gingen meteen het water in. En daar zaten wij. “Potverdikke”, zegt het Happy Vrouwtje, “zou ik het doen”?
Mijn antwoord: “Schat, je hebt je nog nooit laten tegenhouden, dus waarom nu niet? Je gaat wel de enige zijn”. En daar ging de t-shirt. #freetheboobies en lekker monokini op het strand. Terwijl we lekker op onze rug liggen te genieten van de warme zonnestralen komen de kinderen terug van de zee. De oudste dochter: “Mama, mag dat hier wel?”. De andere dochter: “Mama, ik denk niet dat dit hier de bedoeling is!”. We negeren de opmerkingen, maar kijken elkaar toch even aan. Geambeteerd trekt het vrouwtje een pareo rond haar en bedekt zedig haar weelderige boezem.

Ik wou een litanie afvuren over de geschiedenis en gebruiken van de monokini, hun vertellen dat dit common practice was, ook op de Belgische stranden, maar besloot om maar gewoon te zwijgen.

‘s Avonds op het appartement waren het vrouwtje en ik er nog over bezig. Hoe verrast wij waren door de reacties van de dochters. Ze zijn immers alle drie opgevoed in een open deur gezin en onze vakanties bestonden altijd uit naturistencampings en naaktstranden. Tot we merkten dat de dochters zich hier ongemakkelijk begonnen bij te voelen. Alhoewel, de oudste dochter wil nog steeds tijdens een zomer vakantiewerk gaan doen op de naturistencamping in het zuiden van Frankrijk waar we regelmatig verbleven.

Op het strand zei ik nog tegen het vrouwtje: “ik denk niet dat deze generatie de term monokini kent”. Het bewijs kreeg ik ‘s avonds toen ik de term monokini eens Googelde. Naast de artikels in de media die duidelijk omschrijven hoe de monokini de laatste jaren van het strand verdwenen is krijg je allerhande advertenties en aanbiedingen om een freaking monokini te kopen. Blijkbaar heb je nu de traditionele badpakken voor in het zwembad, en heb je nu ook sexy, weinig verhullende badpakken voor op het strand die de term “monokini” hebben gekregen. Jammer, heel jammer.


by | 25 August 2021 | Family stuff | 0 comments

0 Comments

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *