Even een moment voor mezelf.

Ik heb reeds enige tijd een ‘concept’ in mijn lijstje staan dat maar niet afraakt.
De reden waarom ik aan dit logje begon is identiek aan de reden waarom ik nu dit logje aan het schrijven ben en het bewuste ‘concept’ maar meteen gewist heb.
Ik begeef me reeds jaren in blogland. In de nineties heb ik de eerste blogjes zien verschijnen. Van sommigen was ik een “die hard” fan, anderen werden gevolgd wanneer ik toevallig voorbij kwam.
Jammer genoeg, ik kan zeggen dat 95% van de oorspronkelijke blogs reeds enige tijd verdwenen zijn. Jammer maar helaas.
Wat me het meest verbaast is het feit dat ik aan sommige mensen achter die blogs, 20 jaar later, nog steeds moet terugdenken. Ik vraag me af hoe het met hun gaat, wat ze tegenwoordig doen en waar ze de dag van vandaag zouden over schrijven.

Zelf twijfel ik reeds enige tijd over de bestaansreden van deze blog. Die twijfel steekt nog feller de kop op wanneer ik een bericht lees van iemand die ik zeer bewonder.
Het lezen van zijn blog was feitelijk meteen ook een wake up call. Waarom ben ik destijds deze blog begonnen? En voor deze nog een andere?
Eigenlijk moest ik niet lang nadenken. Oorspronkelijk, way back in the nineties, startte enkele mensen een ‘weblog’ naar analogie van het fysieke dagboek. Je schrijft wat je kwijt wil, je schrijft over je eigen dag en binnen afzienbare tijd lees je dat allemaal eens opnieuw en smelt je weg bij de herinneringen. Dat was meteen ook de reden waarom ikzelf een blog startte. Gewoon je eigen ding neerschrijven. En vooral, voor jezelf schrijven. Niets stilstaan bij het aantal bezoekers, of ze je schrijfsels wel kunnen pruimen, … . Gewoon een virtuele manier om af en toe die middelvinger eens op te steken.

Iedereen die een blog heeft bekijkt af en toe wel eens die statistieken. Bij de afgelopen jaarwisseling zag ik bijna overal diezelfde cijfers verschijnen, weliswaar verpakt in een ander kleedje.
Bloggers kiezen een bepaalde niche waarin ze actief willen zijn en willen graag gezien worden. Die ijdelheid toch.

Zelf ben ik ook in die val getrapt. Wanneer je denkt aan een onderwerp voor een blogje is de eerste vraag die je jezelf stelt: “willen mensen dit lezen? Hoeveel reacties zal dit losweken? Blijf ik wel in de lijn van …?”
En daar knelt meteen het schoentje. De eigenheid van een blog gaat verloren. Wanneer je links en rechts de “blogrolls” afschuimt lijkt het allemaal herkauwde koek. Iedereen heeft wel zijn of haar eigen manier van schrijven, maar uiteindelijk herken je de smaak.

Hoe je het ook draait of keert, het is de eigenheid van de mens. Dat grote kuddedier. Je krijgt enkele leiders (trendsetters) en de rest wil volgen.
Soms krijgen mensen het moeilijk. In de drang om te volgen raken ze hun eigenheid kwijt en dwalen ze doelloos rond. De focus is weg. Of ze trachten een nieuwe weg in te slaan en geraken even op de dool.
En dan zetten ze er een slot op. Terwijl ik weet dat ze nog zoveel in hun mars hebben. Maar zoekende zijn. Emoties zijn een slechte drijfveer. Maar ze kunnen tegelijk ook zo bepalend zijn.

In ieder geval, dat slotje bij Menck heeft me wel degelijk wakker geschud.
Waarom ben ik deze blog gestart? Om een dagboek voor ons gezin bij te houden. Schrijven over de dingen die we doen en leuk vinden. Schrijven over onderwerpen die ons bij de keel grijpen, dingen die we lezen en onze aandacht grijpen, … .
Kortom, niet gewoon een “dagboek” waar we tegen spreken maar meteen de hele f*cking wereld.
Wat wij verwachten van deze blog? Niets, nada, rien, nougabolle, knotse, klote nikske!!
Wanneer jullie vroeger in je dagboek schreven, verwachte je dan reacties? Neen toch! Je bewaakte angstvallig dat boek zodat zeker niemand hier kon in lezen, toch?

Hier is het de laatste tijd ook stil geweest.
We waren ook aan’t zoeken, maar op het verkeerde pad.
Maar dat slotje van Menck is de uiteindelijke wake up call.
Bruce Springsteen galmt door mijn koptelefoon, het glas rode wijn wordt bijgevuld en ik steek mijn spreekwoordelijke middelvinger op.
Back to the root. Schrijven voor mezelf en mijn gezin en de zeldzame lezer van harte verwelkomen. Laat die een reactie na, ik val op m’n blote knieën!
Springen van de hak op de tak met de noodzakelijke grammaticale en DT fouten erbij genomen.
Emoties kijken hier niet naar maar volgen het verhaal. Lezers die zich hier aan storen vinden elders wel hun gading.

Dus, vanaf nu, die Google Analytics plugin wordt verwijdert, iedereen is van harte welkom, nog meer in real life, maar verbaas je niet indien we hier vanaf nu ingaan tegen alle regels van een goede blog (What’s in a name??)!!!
(Godmiljaar, Menck, is’t duidelijk??? Sleutel kwijt? Ik kom wel met de slijpschijf!!!) 🙂 🙂

 

2017-09-30T16:58:54+00:00

11 Comments

  1. francky 10 maart 2015 at 20:24 - Reply

    Ik zie nu ook dat Menck gestopt is met zijn blog, maar da’s niet de eerste keer.
    Om het eens over mezelf te hebben : ik schrijf in de eerste plaats voor mezelf. Ik heb zelfs een tijdje ervoor gezorgd dat mijn blog niet meer via een zoekmachine te vinden was. Ik heb een vaste groep commentaargevers, maar de laatste tijd komen er vreemd genoeg weer nieuwe bij. Of de mensen het nu leuk of niet vinden waarover ik schrijf maakt niets uit. Negatieve commentaren zijn ook welkom. Zolang je trouw blijft aan jezelf ga je genoeg inspiratie vinden om verder te gaan. Zodra je voor een publiek schrijft zal de inspiratie rap opgedroogd zijn en wordt het een sleur.
    Goed dat je back to basics gaat en het in de eerste plaats voor jezelf doet. Ik ga je verder volgen als dat goed is en ik denk dat er nog mensen zijn die dit gaan doen.

    • Johan 10 maart 2015 at 20:26 - Reply

      Franky, nagels met koppen!!!
      Van harte welkom hier, en hopelijk ik bij jou 😉
      Ik volg je nog maar een tijdje, maar je bent een vent naar mijn hart 🙂

      • francky 11 maart 2015 at 09:51 - Reply

        Natuurlijk ben je welkom, zowel jij als de rest van je gezinnetje.
        Jullie zijn ook mensen naar mijn hart, ook al ken ik jullie nog niet zo lang.
        Wees nooit bang om te vragen of te reageren op mijn schrijfsels.
        Groetjes.

  2. muggenbeet 10 maart 2015 at 21:21 - Reply

    Gentblogt is er een tijdje geleden ook mee gestopt. Zij geven een handjevol ellendelingen aan als reden maar tussen de regels lees je overal toch dat de social media en de veralgemening van de smartphone als internethardware de blogs de nek omwringen. Enkele seconden scrollen over je blog wordt zowat mainstream, tijd om te lezen is er niet meer bij en op facebook leert men op ‘vind ik leuk’ te duwen als commentaar, zonder woorden, zonder geestelijke inspanning. ik blijf mijn ding voorlopig met plezier doen maar heb me wel wat aangepast door tegenwoordig de klemtoon te leggen op beeldmateriaal en minder op lang uitgesponnen teksten. Dat sluit beter aan op ‘de weinig tijd van de bezoekers’ maar vooral bij mijn nieuwe hobby, nl. fotografie. Doe je ding, blijf authentiek, en vooral doe je eigen goesting. Beroemd worden met een Vlaamse blog? ik denk het niet.

    • francky 11 maart 2015 at 10:18 - Reply

      op mijn blog kun je ook “liken” en het valt op dat ik de laatste tijd meer likes dan comments krijg. De sociale media zal er wel voor iets tussen zitten, maar daar veeg ik mijn broek aan. Er zullen altijd wel mensen zijn die je teksten willen lezen, lang of kort.

  3. Heidi 10 maart 2015 at 23:54 - Reply

    Mooi logje, met wijze woorden. Ik schrijf omdat ik dat graag doen, en ik weet dat ik nooit het aantal lezers, volgers en reageerders zal hebben dat vele anderen wel in hun statistieken zien verschijnen. So what? Als man des huizes glimlacht om mijn tekst, als ik van schoonbroer een mailtje krijg dat ik een goeie “virtuele” pen heb, als ik een compliment krijg over een foto, dan maakt mij dat gelukkig. Veel belangrijker dan de statistieken zijn de contacten met de mensen achter de blogs: ondertussen zijn er toch een aantal bloggers die ik “in ’t echt” ken, en da’s tof. Af en toe wat stiller? Da’s nog nooit een reden geweest om iemand uit Feedly te kuisen, ik zie het wel als er weer leven in een blog komt.

    • Johan 11 maart 2015 at 10:52 - Reply

      Bedankt Heidi. Ik kan enkel instemmend knikken!

  4. Billy 11 maart 2015 at 19:48 - Reply

    mijn blog is ook een soort persoonlijk dagboek. Bij het aantal bezoekers, lezers en reageerders heb ik nooit echt stilgestaan. Maar alleen maar voor jezelf schrijven en geen enkele reactie daarbij krijgen, is niet zo plezant. Je zoekt toch min of meer naar herkenning, of naar tegenpolen die je soms even terecht kunnen wijzen.Een beetje interactie maakt het bloggen toch een stukje interessanter. Respect voor ieders mening is dan ook belangrijk. Maar puur rekenen op populariteit is een trend die vooral bij jongere bloggers leeft denk ik. Net zoals je bij Facebook, Instagram en andere sociale netwerken kan stoefen met het aantal “volgers”. Aan mij is dit niet besteed.
    Je hebt dus een goeie ingesteldheid, houden zo.
    En als je de sleutel vindt om Menck’s blog weer te ontsluiten, nie aarzelen hé!!!

    • Johan 11 maart 2015 at 21:33 - Reply

      Je hebt dus een goeie ingesteldheid, houden zo.
      Bedankt Billy! En zoals je schrijft: iedereen hoopt ergens wel eens een reactie te krijgen 😉
      Anders kan je net zo goed op de rol WC papier schrijven en er je gat mee vegen!

  5. Bart Blijentuin 13 maart 2015 at 12:48 - Reply

    Ook ik zit hier instemmend te knikken wanneer ik al het voorgaande lees. Mijn blog is er gekomen omdat ik de dingen die ik zie, maak en beleef in de tuin en natuur wou delen met gelijkgestemden. En al is het aantal bezoekers niet astronomisch hoog , dat is ook het doel niet. Ik heb er een aantal leuke mensen door leren kennen en de reacties op zich zijn altijd leuk om te lezen. En ook ik merk dat je soms eens in herhaling valt of nood hebt aan een pauze, maar dat doe je dan toch gewoon.
    Je hebt dit alles mooi verwoord Johan. (hopelijk leest Menck ook nog mee en zien we hem toch nog verrijzen 😉 )

  6. Johan 13 maart 2015 at 17:34 - Reply

    Dank je Bart, we delen dus duidelijk dezelfde visie 🙂

Leave A Comment