Een verloren strijd

En daarom was het hier wederom een hele poos stil.
6 juli ll. hebben we samen de strijd gestaakt. Hieronder de afscheidsbrief die ik schreef. Ik wou hem graag voorlezen tijdens de afscheidsviering, maar het ging niet. Nu dan, beschikbaar voor iedereen die hem wil lezen.

Hey mama,

Je hebt ons allemaal laten schrikken hoor, 2 jaar geleden toen je snel naar de dokter moest.
Je voelde dat er iets niet juist was.

Al snel viel het verdict, dat verschrikkelijke “K” woord. Je kreeg het niet over je lippen want het zou jou niet klein krijgen. Bij iedere dokter, bij iedere opname in het ziekenhuis ging je met opgeheven hoofd naar binnen. Vastberaden om de strijd niet te verliezen.

Want zo was jij. Een sterke, vastberaden vrouw. Je plaatste jezelf altijd op de 2de plaats. Er was altijd wel iemand die je voor liet gaan. Zelfs nu je zelf zwaar ziek was, was je nog steeds bezorgd om jouw kleinkinderen. Dat ze niet meer bij jou terecht konden. Jouw levensmotto was letterlijk “ten dienste staan van anderen”. Daarom bleven we 10 jaar bij jouw mama in Diepenbeek wonen. Ook al stond hier in Schakkebroek jouw huis klaar, jij wilde de zorg dragen voor jouw mama.

Jij was een vrouw die alle goede waarden in het leven hoog in het vaandel droeg. Eerlijkheid, trouw, dienstbaarheid, vriendschap,  … .  Je bracht deze waarden over op pa, Kristof, mezelf en je kleinkinderen, … . Verloren Kristof of ikzelf in onze jeugdige jaren bepaalde dingen even uit het oog, dan was jij de eerste om ons te herinneren aan die dingen die belangrijk zijn in het leven.

Niet enkel wij mochten delen in jouw levenswijsheid. In de afgelopen dagen mocht ik in de vele steunbetuigingen via dat grote smoelenboek ontdekken dat zelfs vandaag mensen herinnerd aan en geïnspireerd worden door jou! Iedere woensdagnamiddag zaten er kinderen bij ons rond de keukentafel. Een tafel die vol lag met kleurpotloden, lijm, stiften, papieren, karton, … . Iedere woensdagnamiddag, jaar in jaar uit, bracht je jouw waarden, en die van Jezus, over op jonge mensen die zich klaar maakten voor hun vormsel. Want daar lag jouw hart. In de Kerk waar we vandaag samenzijn. Mama, aan de reacties te merken kan ik je nu zeggen: “missie geslaagd”!
Geheel terzijde: blijkbaar hebben ze vooral ook genoten van jouw wafels en pannenkoeken :p

Catechese, zangkoor, parochieraad, … . Je was overal in betrokken. Je deed het met hart en ziel. Tot er iets op de wereld verscheen dat alles oversteeg. Je keek al een lange tijd uit naar een kleinkind. Toen ons Lies ‘eindelijk’ geboren werd begon voor jou een nieuw leven. Bij de geboorte van Lara en Staf zagen we jou telkens openbloeien. Het sluitstuk voor jou was die andere kleine parel waar je zo naar verlangde. “Julie”. Die kleine muis die tot op het laatste moment jouw hart deed smelten. Je liet alles vallen en stond steeds klaar om je kleinkinderen met open armen te ontvangen. Op ieder moment van de dag en nacht. Er was geen groter goed in de wereld dan die 4 schatten van patatten.

Mama, in de laatste maanden ging het snel bergafwaarts. We hielden er allemaal de hoop in maar wisten ergens ook dat het nooit meer zou worden als voordien. Toch heb je in het voorjaar nog mogen genieten van een weekje vakantie omringd door jouw beste vrienden. Je keek zo uit naar het vormsel van Lara, dat heb je ten volle hebt mogen beleven. Schakkebroek Kermis was het laatste moment. Die vettige kermisfrit in je relaxzetel heeft jou zo ontzettend gesmaakt!!! ’s Zaterdags wou je niet eten om ’s zondags voldoende plaats te hebben voor die kermisfrit. Pa, vanaf nu nooit geen barbecue meer bij Schakkebroek kermis, maar we gaan ons wel “penspijn vreten” in vettige kermisfrieten!!!

Mama, je hebt het laatste half jaar wel 1000x gevraagd: “zorg goed voor pa!”. Je wist wat er ging komen en toch wou je niet opgeven. Ma, we gaan dat doen!! Niet alleen Kristof, Leen, Heidi en ikzelf, maar ook die topmadam waar je tot op het laatste moment jouw tong op uitstak!! Hoe ziek je ook was en we het gevoel hadden dat je met rust gelaten wilde worden, als jouw vriendin kwam fleurde je op.
Samen met jouw vrienden gaat pa nog minstens 1000 keer fietsen en je zal er steeds bijzijn. De batterij zal nog vaak opgeladen worden!!

En ma, als afsluiter, de pijn en het gemis zal altijd blijven. Maar … feest ze daarboven. De Hoegaarden is niet meer wat hij geweest is, uwe Mont Bazillac daarentegen staat koud! Seffens gaat hem open en gij moogt voorproeven!!

 

2017-10-01T17:57:30+00:00

8 Comments

  1. Mrs Brubeck 2 oktober 2017 at 09:03 - Reply

    Zo mooi.
    Ik maakte hetzelfde mee toen ik 18 was, mama werd 43.
    Ik wens je zoveel sterkte, denk aan wat mooi was, dankbaar voor haar leven. Dat klinkt nu moeilijk, maar het helpt!
    Sterkte!

    • Johan 2 oktober 2017 at 22:07 - Reply

      Dankjewel voor de lieve woorden. Ook al was ik enigszins voorbereid, ik mag er niet aan denken om dit op 18 jarige leeftijd mee te maken! Alhoewel het gemis er niet minder om zal zijn, hopelijk is de pijn inmiddels te dragen.

  2. Menck 2 oktober 2017 at 13:04 - Reply

    Mijn oprechte deelneming. Ik wens jullie veel kracht bij het verwerken van dit verdriet.

    • Johan 2 oktober 2017 at 22:10 - Reply

      Bedankt Menck! Jouw blog is er eentje – van de weinigen – die echt wel therapeutisch werkt! Die o zo nodige kracht komt dus ook een beetje van jouw schrijfsels! Daarom, bedankt!

  3. francky 3 oktober 2017 at 17:08 - Reply

    Woorden schieten hier tekort.
    Mijn oprechte deelneming bij dit verlies.
    Ik wens jullie veel sterkte in deze moeilijke dagen.

  4. Ican-Art 12 oktober 2017 at 10:01 - Reply

    Allereerst gecondoleerd. Uit de woorden hierboven is op te maken dat het verlies enorm en ontzettend heftig is, alle sterke gewenst de komende tijd.

    Voor de woorden hierboven alle hulde en complimenten. Ze zijn zo treffend en pakkend dat ze zelfs een volslagen vreemde, een toevallige passant als ondergetekende raken. Dat is erg bijzonder.
    Het zal ongetwijfeld veel moed en kracht hebben gekost om deze woorden op te schrijven. Het delen van deze woorden is eveneens erg dapper. Daaruit blijkt dat je een aantal eigenschappen van haar in je mee draagt, zoals moed, kracht en een ontwapenende eerlijkheid. Ik hoop dat je daar troost in vindt en dat je dat koestert.

    Alle goeds,

    Joep

    • Johan 12 oktober 2017 at 21:34 - Reply

      Joep, ik ken je niet. Je bent zoals je schrijft een toevallige passant. En toch kan je ook mijn emoties raken met jouw woorden.
      Ik dank je uit het diepst van mijn hart voor de woorden die je schrijft!

      Hopelijk mag ik jou ‘nog lezen’!

Leave A Comment