4 generaties

Afgelopen juni was het weer zover.
De tweede dochter verlaat de school waar ze om en bij 9 van haar kinderjaren heeft versleten.
De laatste donderdag van juni werden we uitgenodigd om de “proclamatie” bij te wonen.
Doodnerveus begeeft dochter zichzelf richting speelplaats en – op dat moment nog – haar klas.
Wij mixen ons onder de andere aanwezige ouders en allemaal staan we zelf toch ook enigszins nerveus af te wachten.

Tot het verlossende moment komt: aan de micro horen we een bevallige stem die ons uitnodigt de hostesses te volgen die ons naar onze plaats zullen begeleiden.
M.a.w., begeef uw gat naar de veel te kleine turnzaal en zoek u een plek om de Hollywood voorstelling bij te wonen.
Er worden tal van Oscars uitgereikt en we krijgen in première de voorstelling van de klasfilm met als hoofdonderwerp de bosklassen in Durbuy.

Na aflopen mogen we terugkeren naar de speelplaats alwaar enkele juffen in hun meest bevallige outfit een receptie in elkaar geknutseld hebben.
Het is inmiddels een traditie dat de schuimwijn op die receptie veel te rijkelijk stroomt. Ik vraag me af wat de bedoeling is?

Na het feliciteren van dochter, vriendjes en vriendinnetjes die uitermate opgelucht zijn dat hun performance er op zit merk je dat zowel bij die toch nog steeds kleine kapoenen de emoties lichtjes de kop opsteken. Ze beseffen dat ze de laatste uren doorbrengen in hun oude vertrouwde omgeving met hun toch wel allertofste Juf “ever!”.

Het valt ook weer op hoe ouders “kliekjesgewijs” beginnen verzamelen rond de tafels waar de versnaperingen ook weer traditiegetrouw bestaan uit rauwe wortelen, bloemkool en snoeptomaatjes vergezeld van een klieder cocktailsaus.
Zo beland ik aan een tafel met oude schoolmakkers. Bij eentje heb ik zelf tijdens de lagere school in de klas gezeten, de andere zijn enkele jaren ouder.
En daar kom natuurlijk de herinneringen naar boven.
De directrice van vandaag is mijn juf van het zesde studiejaar.
En zij is blijkbaar de enige die nog overschiet van de toenmalige lichting. De turnjuf van vandaag is het jaar nadat ik het lager verliet begonnen. Wij kregen nog “turnen” van onze eigen leerkracht. De turnles toen bestond uit spelletjes op de koer indien het weer het toeliet. Een “turnzaal” hadden we immers niet.

Deze gesprekken deden me terugdenken aan een spreekbeurt die de dochter gemaakt heeft in het begin van het jaar. Het onderwerp dat zij toegewezen kreeg: “Onze school”.
Wat speurwerk leerde ons dat er op de gemeenteraad van 14 december 1899 voor het eerst gesproken werd over de noodzaak van een eigen school in onze parochie.
Rond het jaar 1900 schonk een welstellende familie een lap grond waarop de school kon gebouwd worden. Zij stelden wel drie eisen:

  1. Aan deze grond moet een kapel gebouwd worden
  2. In de gevel van de school moeten 3 gedenkstenen komen met de namen van de broer en 2 zussen van de familie
  3. Voor de familie zou er voor altijd jaarlijks 2 misviering gedaan worden

In 1902 werd er een raming gemaakt: voor 10.000 Belgische frank kon men 2 klaslokalen bouwen. Al snel merkte men dat de grond te klein was en dus kocht de gemeente een aanpalende lap grond. Hier kon het schoolhuis gebouwd worden. Op 16 augustus 1903 starten de werken en op 1 mei 1905 was alles klaar en konden de kinderen in hun eigen parochie naar school.

(Start van de werken in 1903, in het jaar 1905 konden de eerste jongens en meisjes naar school in de eigen parochie)

In het schoolhuis namen drie leuke(?) zusters Urselinen hun intrek.
Dit waren meteen ook de eerste juffen van de school. Zij werden gedetacheerd vanuit het Urselinen Klooster in “Herck-la-ville”.

Bij aanvang was het doodnormaal dat jongens en meisjes samen in de klas zaten. Toch werd de school later gescheiden. De huidige lokalen werden voorbehouden voor de jongens, de meisjes verhuisden 500 meter verder naar nieuwe gebouwen, met ook een nieuw schoolhuis.

(Een gemengde klas met jongens links en meisjes rechts. Alhoewel, op de tweede rij van de jongens merk ik precies toch een meisje. In die tijd was “uit de kast komen” er zeker nog niet bij.)

Maar, groot is mijn verwondering wanneer ik plots een klasfoto ontdek uit 1924 en de lijst met namen er op na ga.
Blijkbaar staat mijn eigen grootvader aan vaders kant hier te schitteren.

(Klasfoto uit 1924. Grootvader staat op de laatste rij, eerste van links.)

Van mijn vader kan ik geen klasfoto terugvinden. Wel eentje waar hij te zien is tijdens de opening van nieuwe klasgebouwen die tijdens de jaren tachtig gebouwd werden door enkele vrijwilligers, waaronder mijn vader. Deze nieuwe lokalen vormen een uitbreiding aan de meisjesschool. Korte tijd nadien zouden de jongens verhuizen en werd de school opnieuw een gemengde school.

(1987, opening nieuwe klaslokalen, gebouwd door enkele vrijwilligers uit het dorp, waaronder mijn vader. Hij staat als tweede aan de rechterzijde.)

Mijn lagere schoolcarrière speelde zich volledige af in de voormalige jongensschool. Het jaar na mijn vertrek viel het doek over de jongensschool en werd deze omgetoverd tot de lokalen van de nieuw op te richten jeugdbeweging (KSJ).
Hieronder mijn laatste jaar in de lagere school. Jaja, ik sta recht en ben de vierde van links.

De 2 dochters hebben inmiddels de lagere school hier ook al verlaten. De zoon, die heeft echter nog 2 jaren voor de boeg.
Zijn kleuterdiploma, dat heeft hij alleszins op zak!

(Kleuterdiploma: check!)

Als hij de school verlaat zullen er 4 generaties hun broek versleten hebben op deze school.

 

2017-10-09T20:29:44+00:00

2 Comments

  1. francky 9 oktober 2017 at 21:10 - Reply

    Mooi dat je al die herinneringen krijgt bij het nuttigen van schuimwijn. Vier generaties is niet niets.
    En de kleintjes worden rap groot.

  2. Menck 9 oktober 2017 at 21:57 - Reply

    Erg interessant wat dat opzoekwerk van je oplevert. Dergelijke ouwe foto’s vind ik bijzonder genietbaar. De tijd dat de nonnen nog de plak zwaaiden op school, ligt gelukkig ver achter ons.

Leave A Comment