De zoektocht naar “Pierre Haina”

In 2009 passeerden we eerder toevallig in Wéris, een deelgemeente van Durbuy en bekroond als één van de mooiste dorpen van Wallonië.
Toegegeven, het is een mooi klein dorpje tegen een heuvelrug waar iedereen rond het plein voor de kerk leeft. Een nostalgische uitstraling alsof de tijd er is blijven stilstaan.

Wie in Wéris passeert kan niet voorbij de Dolmens of Hunnebedden en de Menhirs die er nog te vinden zijn. Reeds een 2tal kilometer voor het dorpje zie je de eerste Dolmen.
Ik bespaar me het neerschrijven van een uitleg over Dolmens en Menhirs. Wikipedia bevat een uitgebreide pagina waar je alle nodige info kan vinden en je (boeiende!)  zoektocht op het internet kan verderzetten.

Dolmen Weris

Wat ons vooral interesseerde was het vinden van de befaamde “Witte Menhir” of “Pierre Haina”.
Een vaste trekpleister voor iedereen die enigszins actief is binnen het moderne Wicca of paganisme.
We wisten “van horen zeggen” dat de Witte Menhir even buiten het dorpje op een heuvel tegen de bosrand lag. We volgden dan ook een weg die de heuvel opging zo ver we met de wagen konden. Op een open plek aan het begin van het bos stonden nog enkele wagen geparkeerd. Dus gingen we er vanuit dat dit het begin zou zijn van het bospad dat ons naar de “Pierre Haina” zou brengen. Blijkbaar waren de auto’s van een groep (raar maar waar toffe!)  Nederlanders die eveneens opzoek waren naar de Witte Menhir. Een groep met een redelijk hoog “Wicca” gehalte, Keltisch-Ierse muziek instrumenten, … . Yep, we hadden wel graag hun rituelen eens bekeken maar besloten toch maar met 3 kinderen aan onze arm onze eigen weg in te slaan 🙂
Uren hebben we door dat bos gewandeld, zonder ook maar enig spoor van de Witte Menhir.
’s Avonds moe en teleurgesteld weer naar huis.

Maar vorig weekend, 2 jaar later en goed voorbereid (?!) belanden we weer in Weris.
Na onze vorige zoektocht door de bossen heb ik bij onze thuiskomst een zoektocht op het internet en vooral Google Earth gedaan. Ik kon me nog net herinneren dat de Witte Menhir aan de andere zijde van het dorp moest staan dan de kant waar we 2 jaar geleden gezocht hadden.
Dus: poging nr. 2.
We waren nog maar een vijftal minuutjes onder weg toen we een kleine handwijzer zagen richting “Lit de Diable” ofwel het Duivelsbed. Even goed doorstappen en daar mochten we het bed van de Duivel aanschouwen. Sommige archeologen zien in deze steen een soort van offertafel, volgens een legende kwam de Duivel hier uitrusten van zijn duivelse arbeid. Ik citeer ook nog even uit een andere legende: “”Op het moment dat er gemaald moest worden, stelde een molenaar, langs de Aisne, vast dat hij niet genoeg water had om zijn molen te voeden. Satan deed hem het voorstel in één nacht een dijk te bouwen in ruil. voor ziin ziel. De sluwe plattelandsbewoner aanvaardde het echter niet zomaar zijn ziel uit te leveren, de volgende morgen, toen het werk af was. Bij het kraaîen van de haan riep de duivel de molenaar bij zich om de rekening te vereffenen, maar slechts de hond van de molenaar kwam opdagen. Van zodra de duivel begreep dat hij bedrogen was, barstte hij in woede uit en verwoestte hij in enkele seconden zijn nachtelijk werk. Uitgeput kwam hij weer krachten opdoen op de steen die men sindsdien het Duivelsbed noemt.”

Lit de Diablo

De geschikte plek om even halt te houden voor een hapje en een drankje en intussen nadenken welke richting we zouden volgen voor de Witte Menhir. Plots zie ik door de bomen en het struikgewas een pad keisteil de heuvel omhoog gaan. En na even goed rondkijken kan ik diverse merktekens van een GR-pad ontdekken. En dat doet meteen een lichtje branden.
De GR-paden zijn vaak niet de gemakkelijkste, ze hebben nogal eens de neiging om recht op recht te gaan. Maar vaak zijn het wel de mooiste paden om te bewandelen. En dit doet bij mij nogmaals een lichtje branden. Een waarlijk verlicht moment. In plaats van de traditionele bosweg te volgen gaan “die gasten van de GR” gewoon een route gemaakt hebben recht van het Duivelsbed naar de Witte Menhir. Dus … we volgen een stuk van de GR 57 en voor we het goed en wel beseffen staan we oog in oog met de Witte Menhir van Wéris. Yihaaaa!

Pierre Haina

Terwijl we dat stuk steen van kop tot teen staan te bekijken stellen we onszelf de vraag of deze steen van naturen uit zo wit is of dat dit zo geverfd is. We denken immers verfspatten te herkennen aan de voet van de steen. Later zal een zoektocht op het internet ons inderdaad leren dat de lokale bevolking de traditie had deze steen wit te verven tijdens de nachtevening van de lente. Een traditie die momenteel in onbruik is geraakt.
Volgens een lokale legende kom je, wanneer je er in slaagt om de Witte Menhir te verplaatsen, in een gang die je naar het middelpunt van de aarde brengt, de werkkamer van “El Diablo” 🙂

Ook al sta ik met beide voeten heel stevig in de aarde, toch ga ik op sommige plekken graag even zitten en maak ik het even stil om eens even na te denken over gisteren, vandaag en morgen, en het grotere geheel waar wij als mens maar een kleine schakel in zijn. Wel, dit is de ideale plek.

White Menhir

Previous Post Next Post

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply muggenbeet 30/04/2011 at 20:34

    mooi en interessant verslag.

  • Leave a Reply