Geniet even mee :)

Schermafbeelding 2016-09-01 om 20.15.26

Dit zijn zo momenten waarop je niets moet zeggen, gewoon genieten! Julie, ons petekind 🙂

Timmeren of vr…..?

Na enkele maanden in een cocon geleefd te hebben beginnen we hier weer tot leven te komen.
Wij zijn werkelijk mensen die zon nodig heb. En een frisse, groene omgeving in plaats van een dorre, bruine blik op de wereld.
De herfst kan er nog mee door, maar die winter … we gaan dan gewoon in winterslaap en doen enkel het hoogstnodige.

De laatste dagen voelen dan ook als een wedergeboorte.
Slapen hoeft niet meer met het hoofd onder het donsdeken vanwege de kou (de venster staat hier het jaar rond open). We horen onze Henry kraaien nog voor we op ronde vertrekken, tegen 6 uur begint mijnheer aan z’n concert. Henry z’n concert wordt aangevuld met het concert van de vogeltjes buiten. Vandaag werden de eerste rond 6:10u wakker! In de namiddag staan de grote vensters in de keuken en living weer open. Onze “Tsjoek”, de Franse hangoor huppelt weer vrolijk rond in z’n buitenkooi. Maar vooral, onze meidoornhaag begint stevig wat groene knoppen te krijgen. Wat zeg ik, de eerste blaadjes staan vrolijk te schijnen. Ook al is een meidoornhaag een pest wat onderhoud betreft, ieder jaar opnieuw de spurt mogen aanschouwen waarbij deze haag als eerste in heel de straat in het groen wil staan maakt al het leed goed 😉

Die lentekriebels voelen we zelf ook. Het ontiegelijk vroeg opstaan (5:30u) gaat wat makkelijker. Onze menskes mogen ’s ochtends wat meer “ambetant” doen, dat wordt al wat gemakkelijker weggevaagd 🙂
En … we gaan hier in huis ook weer aan de slag. Er zijn redelijk wat klussen die zijn blijven liggen. Details die afgewerkt moesten worden, maar ook vrij grote infrastructuur werken. Later meer hier over! Reeds van in de herfst hadden we onze planning. Tegen de lente moet dit en dat klaar zijn. Sommige details, maar ook die grote infrastructuur werken. Wat denk je? Tijdens de winter lekker voor de haard gezeten en de meest gezellige momenten beleefd, maar geen kl*ten gedaan.
En nu … onze deadline nadert. 26 april doet onze meid haar vormsel, 15 mei onze kapoen z’n communie (jaja, we zijn traditioneel :p ).
Het doet me denken aan onze studententijd. Tijd genoeg … tot je de spanning begint te voelen, en dan pas in actie schieten.

Zo gaan we hier aan de slag met de luttele vrije momenten die ons resten. De week van de nineties op Q-Music staat loeihard. We timmeren, zagen, slijpen, vergelijken prijzen, shoppen, vloeken, knuffelen en vrijen van jewelste, werken dus héél hard … .
En plots, plots mis je drie individuen van je gezin. Het is vreemd om het huis voor jezelf te hebben.

 

 

Even een moment voor mezelf.

Ik heb reeds enige tijd een ‘concept’ in mijn lijstje staan dat maar niet afraakt.
De reden waarom ik aan dit logje begon is identiek aan de reden waarom ik nu dit logje aan het schrijven ben en het bewuste ‘concept’ maar meteen gewist heb.
Ik begeef me reeds jaren in blogland. In de nineties heb ik de eerste blogjes zien verschijnen. Van sommigen was ik een “die hard” fan, anderen werden gevolgd wanneer ik toevallig voorbij kwam.
Jammer genoeg, ik kan zeggen dat 95% van de oorspronkelijke blogs reeds enige tijd verdwenen zijn. Jammer maar helaas.
Wat me het meest verbaast is het feit dat ik aan sommige mensen achter die blogs, 20 jaar later, nog steeds moet terugdenken. Ik vraag me af hoe het met hun gaat, wat ze tegenwoordig doen en waar ze de dag van vandaag zouden over schrijven.

Zelf twijfel ik reeds enige tijd over de bestaansreden van deze blog. Die twijfel steekt nog feller de kop op wanneer ik een bericht lees van iemand die ik zeer bewonder.
Het lezen van zijn blog was feitelijk meteen ook een wake up call. Waarom ben ik destijds deze blog begonnen? En voor deze nog een andere?
Eigenlijk moest ik niet lang nadenken. Oorspronkelijk, way back in the nineties, startte enkele mensen een ‘weblog’ naar analogie van het fysieke dagboek. Je schrijft wat je kwijt wil, je schrijft over je eigen dag en binnen afzienbare tijd lees je dat allemaal eens opnieuw en smelt je weg bij de herinneringen. Dat was meteen ook de reden waarom ikzelf een blog startte. Gewoon je eigen ding neerschrijven. En vooral, voor jezelf schrijven. Niets stilstaan bij het aantal bezoekers, of ze je schrijfsels wel kunnen pruimen, … . Gewoon een virtuele manier om af en toe die middelvinger eens op te steken.

Iedereen die een blog heeft bekijkt af en toe wel eens die statistieken. Bij de afgelopen jaarwisseling zag ik bijna overal diezelfde cijfers verschijnen, weliswaar verpakt in een ander kleedje.
Bloggers kiezen een bepaalde niche waarin ze actief willen zijn en willen graag gezien worden. Die ijdelheid toch.

Zelf ben ik ook in die val getrapt. Wanneer je denkt aan een onderwerp voor een blogje is de eerste vraag die je jezelf stelt: “willen mensen dit lezen? Hoeveel reacties zal dit losweken? Blijf ik wel in de lijn van …?”
En daar knelt meteen het schoentje. De eigenheid van een blog gaat verloren. Wanneer je links en rechts de “blogrolls” afschuimt lijkt het allemaal herkauwde koek. Iedereen heeft wel zijn of haar eigen manier van schrijven, maar uiteindelijk herken je de smaak.

Hoe je het ook draait of keert, het is de eigenheid van de mens. Dat grote kuddedier. Je krijgt enkele leiders (trendsetters) en de rest wil volgen.
Soms krijgen mensen het moeilijk. In de drang om te volgen raken ze hun eigenheid kwijt en dwalen ze doelloos rond. De focus is weg. Of ze trachten een nieuwe weg in te slaan en geraken even op de dool.
En dan zetten ze er een slot op. Terwijl ik weet dat ze nog zoveel in hun mars hebben. Maar zoekende zijn. Emoties zijn een slechte drijfveer. Maar ze kunnen tegelijk ook zo bepalend zijn.

In ieder geval, dat slotje bij Menck heeft me wel degelijk wakker geschud.
Waarom ben ik deze blog gestart? Om een dagboek voor ons gezin bij te houden. Schrijven over de dingen die we doen en leuk vinden. Schrijven over onderwerpen die ons bij de keel grijpen, dingen die we lezen en onze aandacht grijpen, … .
Kortom, niet gewoon een “dagboek” waar we tegen spreken maar meteen de hele f*cking wereld.
Wat wij verwachten van deze blog? Niets, nada, rien, nougabolle, knotse, klote nikske!!
Wanneer jullie vroeger in je dagboek schreven, verwachte je dan reacties? Neen toch! Je bewaakte angstvallig dat boek zodat zeker niemand hier kon in lezen, toch?

Hier is het de laatste tijd ook stil geweest.
We waren ook aan’t zoeken, maar op het verkeerde pad.
Maar dat slotje van Menck is de uiteindelijke wake up call.
Bruce Springsteen galmt door mijn koptelefoon, het glas rode wijn wordt bijgevuld en ik steek mijn spreekwoordelijke middelvinger op.
Back to the root. Schrijven voor mezelf en mijn gezin en de zeldzame lezer van harte verwelkomen. Laat die een reactie na, ik val op m’n blote knieën!
Springen van de hak op de tak met de noodzakelijke grammaticale en DT fouten erbij genomen.
Emoties kijken hier niet naar maar volgen het verhaal. Lezers die zich hier aan storen vinden elders wel hun gading.

Dus, vanaf nu, die Google Analytics plugin wordt verwijdert, iedereen is van harte welkom, nog meer in real life, maar verbaas je niet indien we hier vanaf nu ingaan tegen alle regels van een goede blog (What’s in a name??)!!!
(Godmiljaar, Menck, is’t duidelijk??? Sleutel kwijt? Ik kom wel met de slijpschijf!!!) 🙂 🙂

 

Wanneer wit zwart is …

De regen die valt is pimpelpaars
En drupt langzaam in mijn laars

Aan mijn voeten zit een teddybeer
Samen met mij in dit hondenweer

Ik til de beer op en loop langzaam door de straten
Met mijn paraplu vol gaten

In de verte hoor ik een motor gaan
En een kerkklok elf keer slaan

Ik moet thuis zijn voor twaalf uur
Maar onderweg bots ik tegen een muur

Het doet verschrikkelijk veel pijn
En even wil ik niet meer op deze wereld zijn

Dan komt er een jongen naar me toe
Maar ik merk het nauwelijks, ik ben zo moe

Hij pakt mijn hand en zegt
Kom, ik help je wel recht

Hand in hand lopen we door de stad
Mijn teddybeer valt in het nat

Ik mis de beer niet
En er is niemand die hem ziet

We zijn bij mijn huis gekomen
Het ligt verborgen tussen de bomen

We kloppen aan
Maar blijven een hele tijd staan

Niemand doet open
En de ramen zijn gesloten

Ik hoor mijn gsm afgaan
Het geluid galmt over de bomenlaan

Ik neem op en hoor de stem van mijn oma
Ze zegt: je ouders liggen beiden door een ongeval in coma

Ik loop om het huis en pak mijn fiets
Ik ga terug en zoek de jongen, maar zie niets

Ik vertrek en fiets naar mijn familie
Maar dan zie ik de jongen, hij valt en heeft pijn aan zijn knie

Ik help hem op mijn bagagedrager
En zet mijn versnelling een beetje lager

De regen valt steeds feller
En ik fiets een beetje sneller

Ik merk het hondje niet op
En voor ik het weet bots ik tegen zijn kop

Alle drie vallen we op de grond
Ik denk in mezelf: arme hond

Achter me kreunt de jongen
Maar bij het hondje ontsnapt de lucht uit zijn longen

In de verte hoor ik het baasje gillen
Allemaal onsamenhangende zinnen

Ik wil wegzinken uit deze ellende
Alles is één grote bende

Dan komt er een auto aan, hij ziet ons niet
En heel plots komt er een einde aan al dit verdriet

Gevonden voorwerpen

Terwijl ik naar mijn GSM zocht hoorde ik al de bekende piep. Een nieuw berichtje op de voicemail.
Iemand wou dus echt wel z’n ding kwijt.
Zodra ik dat ding gevonden had zag ik dat het mijn moeder.
Wellicht weer gewoon om te zeggen dat zij het was.
Wanneer ik haar berichtje beluister bekruipt me een naar gevoel:
“Johan, als je dit hoort bel me dan eens dringend terug!!”
Aan de trilling in haar stem hoorde ik dat het echt wel dringend was.
Het verleden in gedachte weet ik dat dit nog maar éénmaal gebeurd is dat ze zo’n berichtje naliet. Toen mijn vader van de ladder viel tijdens het scheren van zijn haag en toch wel stevige verwondingen had opgelopen.

Ik bel dus meteen terug en krijg onmiddellijk mijn moeder aan de lijn.
“Johan, help … er staan hier geiten voor mijn deur!!!”
Ik verslik mij aardig. “Eu, ma, wat staat er voor uw deur?”.
“Geiten Johan, hier staan 2 grote geiten voor mijn deur!”

Ik vrees dat ik toch in een nieuwe fase beland ben. De fase waarin je ouders dingen beginnen te zien die er niet zijn.
Omdat zij er rotsvast van overtuigd is dat er geiten voor haar deur staan stel ik haar gerust terwijl ik mijn jas neem om richting mijn moeder te vertrekken.

Wanneer ik bij mijn ouders de oprit wil gebruiken zie ik mijn vader staan, met schop en borstel.
Blijkbaar hebben die geiten al even op de oprit gestaan. En inderdaad, wanneer ik in de tuin van mijn ouders ga kijken staan daar 2 prachtexemplaren mij aan te staren. Rustig kauwend op de prei die nog in mijn vader zijn tuin stond. Met de nadruk op “stond”.
Ik wist niet dat geiten zo wild zijn van verse prei 😉

Het werd al vlug duidelijk dat er een zoektocht zou gestart worden naar de rechtmatige eigenaar van deze beestjes.
Maar het was al even duidelijk dat die beesten niet in de tuin van mijn ouders konden blijven vanwege de collateral damage die ze zouden aanrichten.
Het gevolg: redelijk wat dorpsgenoten zien mij door het dorp rijden met 2 geiten in mijn koffer die uit het raam turen. Hilariteit alom.

Ik besluit om die beestjes voorlopig een onderkomen te bieden in onze kippenweide.
De geiten waren hier tevreden mee. De kippen en de haan wat minder. Onze Henry, een volwassen Brahma haan rent als eerste zijn stal in en zit daar het komende uur te kakelen als een kip.
Als verdediger van onze kippentoom is hij meteen heel wat gezakt in mijn achting. De kippen zelf, die ontdekten meteen nieuwe hoeken in hun weide waar ze zich kunnen verstoppen.
De volgende dag duurde het tot ’s middags alvorens die beesten hun stal durfden uitkomen.

In ieder geval, een rondrit door het dorp en bij iedereen aanbellen van wie ik weet dat hij of zij geiten heeft.
Zonder resultaten, daar zijn alle exemplaren aanwezig. Of iemand weet van waar die geiten kunnen komen? Niet dus.
En daar zit ik dan met die geiten. Uiteraard is iedereen er voor te vinden om die beestjes hier definitief een onderkomen te geven.
Maar praktisch lijkt dat niet meteen zo eenvoudig te zijn. De weide groter maken, een 2de stal die momenteel dienst doet als berghok vrijmaken en omtoveren tot geitenstal, … .

Plots moet ik denken aan onze tandarts hier in het dorp. Die heeft zowaar zijn eigen ranch met ezels, kippen, pauwen, … .
Een telefoontje later rij ik opnieuw door het dorp met 2 geiten in mijn koffer. Onvoorstelbaar hoe vlug iemand aan een bijnaam komt!
Maar … de geiten hebben een nieuwe thuis, en Henry is weer heer en meester van zijn kippen.

Kleine grote dochter 12/365

Vandaag zet onze dochter van bijna 12 jaar haar eerste stapje in de volwassen wereld. Zojuist naar het stadhuis geweest om haar identiteitskaart te gaan halen. Zo fier als een gieter verdwijnt het kaartje in haar portemonee en vervolgens de handtas in.

Kleine meisjes worden groot.

Eerste bloemetje 11/365

Het allereerste bloemetje dat ik dit jaar ben tegengekomen. Daar moest ik een foto van nemen. Zonder een echte winter weer de lente in recht naar de heerlijke zomer toe. Het begin is gemaakt.

Flinke zoon 10/365

Zoon lief wou eens even de meisjes plagen door hun pyjama aan te doen en gek rond te lopen.

Maar de meisjes zagen er geen graten in 😉 zoon lief ging toen maar verslagen televisie kijken.

Kruidjes (8/365)

De kruidjes, die zullen geplukt worden om het avondeten te “kruiden”. Regen of geen regen 🙂
Rozemarijn en tijm, onmisbaar in (bijna) ieder gerecht!